NAZARET       

"A Słowo Ciałem się stało i zamieszkało między nami"

 

Nazaret - Bazylika Zwiastowania NMP

 

 

Nazaret - Grota Zwiastowania NMP

 

Nazaret - wnętrze Bazyki Zwiastowania NMP

 

Nazaret - Kościół św. Józefa

Nazaret - Kościół św. Józefa - Krypta

Nazaret - Kościół św. Józefa - Figura św. Józefa

 Nazaret - Kościół św. Józefa - Tablica pamiątkowa

 


 

Do Nazaretu pielgrzymowali:

 

Paweł VI

Życie Jezusa w Nazarecie szkołą Ewangelii

Homilia Pawła VI w Bazylice Zwiastowania w Nazarecie, 5 stycznia 1964 roku

Nazaret jest szkołą, gdzie zaczyna się rozumieć życie Jezusa : szkołą Ewangelii. Tutaj rozumie się jak patrzeć, jak słuchać, medytować, jak przeniknąć tak głębokie i tajemnicze znaczenie tej prostej, pokornej i pięknej manifestacji Syna Bożego.

Tutaj poznajemy metodę, która pozwala w pełni zrozumieć kim jest Chrystus. Tutaj odczuwa się potrzebę obserwacji środowiska, Jego pobytu między nami: miejsca, czasu, zwyczajów, języka, praktyk religijnych, jednym słowem tego wszystkiego czym się otaczał Jezus, aby się objawić światu. Tutaj wszystko ma sens.

Więcej

Jan Paweł II

Jan Paweł II, Homilia w Bazylice Zwiastowania w Nazarecie, 25 marca 2000 r.

Eminencjo Patriarcho,

Przewielebni Bracia w biskupstwie,

Czcigodny Kustoszu Ziemi Świętej,

Najdrożsi Bracia i Siostry!

1. 25 marca 2000 roku, Uroczystość Zwiastowania w Roku Wielkiego Jubileuszu: tego dnia oczy całego Kościoła zwracają się ku Nazaretowi. Pragnąłem powrócić do miasta Jezusa, aby raz jeszcze postrzec, dotykając tego miejsca, obecność niewiasty, o której św. Augustyn napisał: „Wybrał na matkę tę, którą stworzył; stworzył matkę, którą wybrał” (Kazanie 69, 3,4). Tutaj szczególnie łatwo jest zrozumieć, dlaczego wszystkie pokolenia nazywają Maryję błogosławioną (por. Łk 2,48). (...)

2. Zgromadziliśmy się tu, w Nazarecie, aby uczcić wielką tajemnicę, która tutaj dokonała się dwa tysiące lat temu. Ewangelista Łukasz w jasny sposób umieszcza to wydarzenie w czasie i przestrzeni. Mówi ono: „W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef z rodu Dawida, a Dziewicy było na imię Maryja” (1, 26-27). Aby jednak zrozumieć to, co wydarzyło się w Nazarecie dwa tysiące lat temu, musimy powrócić do czytania z Listu do Hebrajczyków. Ten tekst pozwoli nam usłyszeć rozmowę Ojca z Synem, rozmowę dotyczącą odwiecznego planu Boga. Syn mówi: „Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało; całopalenia ani ofiary za grzech nie podobały się Tobie. Wtedy rzekłem: Oto idę, Boże, abym spełniał wolę Twoją, Boże” (10, 5-7). List do Hebrajczyków mówi nam, że kiedy stajemy się posłuszni woli Boga, w tym posłuszeństwie Odwieczne Słowo przychodzi do nas, aby złożyć ofiarę, która przewyższa wszystkie ofiary złożone w poprzednim Przymierzu. Jego ofiara, to ofiara wieczna i doskonała, która odkupi świat.

Plan Boży objawiany jest stopniowo w Starym Testamencie, w sposób szczególny w słowach Proroka Izajasza, które przed chwilą słyszeliśmy. Mówi on: „Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel” (7, 14). Emmanuel — Bóg z nami. W tych słowach zapowiedziane jest jedyne w swoim rodzaju wydarzenie, które spełnia się w Nazarecie w pełni czasu. To wydarzenie świętujemy dzisiaj z żywą radością i szczęśliwością.

Więcej

 

Benedykt XVI

Odrzucajcie niszczycielską moc nienawiści

14 maja 2009 — Nazaret. Msza św. na zboczu Góry Przepaści

 Drodzy bracia i siostry!

«A w sercach waszych niech panuje pokój Chrystusowy, do którego też zostaliście wezwani w jednym Ciele (Kol 3, 15). Tymi słowami Apostoła Pawła pozdrawiam was wszystkich z miłością w Panu. Cieszę się, że przybyłem do Nazaretu, miejsca pobłogosławionego tajemnicą Zwiastowania, miejsca, które oglądało Chrystusa, kiedy w ukryciu wzrastał w mądrości, w latach i w łasce (por. Łk 2, 52). Dziękuję abpowi Eliasowi Chacourowi za uprzejme słowa powitania i obejmuję na znak pokoju moich braci biskupów, księży, osoby zakonne i wszystkich wiernych w Galilei, którzy w różnorodności obrządków i tradycji dają wyraz powszechności Kościoła Chrystusowego. W szczególny sposób pragnę podziękować tym, dzięki których pomocy ta uroczystość może się odbyć, zwłaszcza tym, którzy uczestniczyli w zaprojektowaniu i wznoszeniu tego nowego teatru ze wspaniałą panoramą miasta.

Zebraliśmy się tutaj, w rodzinnym mieście Jezusa, Maryi i Józefa, by zamknąć Rok poświęcony Rodzinie, obchodzony przez Kościół w Ziemi Świętej. Na znak nadziei na przyszłość pobłogosławię kamień węgielny pod Międzynarodowy Ośrodek dla Rodzin, który zostanie zbudowany w Nazarecie. Módlmy się, żeby ten ośrodek wspierał silne życie rodzinne w tym regionie, by umacniał rodziny i spieszył im z pomocą wszędzie, zachęcając je do wypełniania ich niezastąpionej misji w społeczeństwie.

Więcej

 

 Dziękujmy Bogu za cud Wcielenia

 

14 maja 2009 — Nazaret. Nieszpory w bazylice Zwiastowania

 

 Bracia biskupi, czcigodny ojcze kustoszu, drodzy bracia i siostry w Chrystusie!

 Jestem głęboko wzruszony, że mogę być dzisiaj z wami w miejscu, gdzie Słowo Boże stało się Ciałem i zamieszkało wśród nas. Jak to dobrze, że zgromadziliśmy się tutaj, by śpiewać wieczorną modlitwę Kościoła, wielbiąc Boga i dziękując Mu za cuda, które dla nas uczynił! Dziękuję abpowi Sayahowi za słowa powitania, a za jego pośrednictwem pozdrawiam wszystkich członków wspólnoty maronickiej żyjącej tutaj, w Ziemi Świętej. Pozdrawiam księży, zakonników, członków ruchów kościelnych oraz osoby zaangażowane w duszpasterstwo. Raz jeszcze pragnę wyrazić uznanie braciom z Kustodii za troskę, z jaką na przestrzeni wielu stuleci starają się o utrzymanie miejsc świętych, takich jak to. Pozdrawiam byłego patriarchę łacińskiego, Wielce Błogosławionego Michela Sabbaha, który przez ponad dwadzieścia lat przewodził swej owczarni na tych ziemiach. Pozdrawiam wiernych patriarchatu łacińskiego i ich obecnego patriarchę, Wielce Błogosławionego Fouada Twala oraz członków wspólnoty greckomelchickiej, reprezentowanej tutaj przez abpa Eliasa Chacoura. W tym miejscu, gdzie sam Jezus wzrastał aż do osiągnięcia dojrzałości i uczył się języka żydowskiego, pozdrawiam chrześcijan mówiących po hebrajsku, którzy przypominają nam o żydowskich korzeniach naszej wiary.

 To, co wydarzyło się tu w Nazarecie, daleko od spojrzeń świata, było szczególnym działaniem Boga, potężną interwencją w dzieje, za której sprawą poczęło się Dziecko i przyniosło zbawienie całemu światu. Cud wcielenia jest dla nas nieustannym wyzwaniem, byśmy otwierali nasze umysły na nieograniczone możliwości przemieniającej mocy Boga, Jego miłości do nas, Jego pragnienia zjednoczenia z nami. Tutaj odwieczny i zrodzony Syn Boży stał się człowiekiem i tym samym umożliwił nam, swoim braciom i siostrom, udział w Jego boskim synostwie. Ten ruch zniżenia się miłości ogałacającej siebie umożliwił ruch wyniesienia, w którym także my jesteśmy wywyższeni do udziału w życiu samego Boga (por. Flp 2, 6-11).

Więcej