35. rocznica kanonizacji św. Maksymiliana

Wdzięczni Bogu za dar świętości o. Maksymiliana Marii Kolbe

 

Uwielbiamy więc dzisiaj wielkie dzieło Boże w człowieku. Wobec nas wszystkich, tu zgromadzonych, Ojciec Maksymilian Kolbe podnosi swój "kielich zbawienia", w którym zawiera się ofiara całego jego życia, przypieczętowanego męczeńską śmiercią "za brata".

Do tej ostatecznej ofiary gotował się Maksymilian, idąc za Chrystusem od najmłodszych lat swego życia w Polsce.

Z tych to lat pochodzi przedziwny znak dwóch koron: białej i czerwonej, spośród których nasz Święty nie wybiera jednej, ale przyjmuje obie. Od młodych bowiem lat przenikała go wielka miłość ku Chrystusowi i pragnienie męczeństwa.

Ta miłość i to pragnienie towarzyszyło mu na drodze powołania franciszkańskiego i kapłańskiego, do którego przygotowywał się zarówno w Polsce, jak i w Rzymie. Ta miłość i to pragnienie szły z nim poprzez wszystkie miejsca kapłańskiej i franciszkańskiej posługi w Polsce, a także posługi misjonarskiej w Japonii.

Jan Paweł II, Homilia wygłoszona w czasie kanonizacji o. Maksymiliana Kolbe (10.10.1982 r.)

Uroczystość dziękczynna w Oświęcimiu

01.10.2017 r.

Godz. 10.00 - nawiedzenie miejsca męczeńskiej śmierci św. Maksymiliana w byłym obozie zagłady Auschwitz I

Kościół św. Maksymiliana w Oświęcimiu:

Godz. 10.30 - czuwanie modlitewne

Godz. 11.00 - Msza św. koncelebrowana pod przewodnictwem ks. bpa Tadeusza Rakoczego, Biskupa Seniora diecezji bielsko - żywieckiej.